گفت با من: چه نشستی که سحر بال گشاد

شوخ چشم آهوک من که خورد باده چو شیر

پیر می خوارگی، آن تازه جوان، بادا یاد

باده ای بود و پناهی، که رسید از ره باد

من و این ناله زار من و این باد سحر

آه اگر ناله زارم نرساند به تو باد