هر که پیش پای خود می دید

لک لک اندوهگین با خلوت خود درد دل می کرد

باز می رفتیم و می بارید

جای پا جویان

من ولی دیگر

شنگی و شنگولیم مرده

چابکیهام از درنگی سرد آزرده