که من در کارها چون و چرای دیگری دارم

چو بینم موج خون و خشم دل ها، می برم از یاد

که در خون غرقه، خود خشم آشنای دیگری دارم

چرا؟ یا چون نباید گفت؟ گویم، هر چه بادا باد!

به جان بیزار ازین عقل زبونم، ای جنون، گل کن

که سودا و سر زنجیرهای دیگری دارم

بهایی نیست پیش من نه آن مس را نه این به را