و شاید خواب، با تصویرهایش گیج

مرا با خویش

تماشایی و گلگشتی ست بی تشویش.

خیالم می برد شاید

و سیل سایه اش آسیمه سر، گردان، چنان چون طعمه گرداب

دلم گویی چو موج از ود گریزان است

و از لبخنده اش ناباوری می بارد و هیهات