و سیل سایه اش آسیمه سر، گردان، چنان چون طعمه گرداب

تماشایی و گلگشتی ست بی تشویش.

خیالم می برد شاید

و شاید خواب، با تصویرهایش گیج

دلم گویی چو موج از ود گریزان است

و از لبخنده اش ناباوری می بارد و هیهات

من اما خیره در آنات آن آیات