ز خاک بر گرفت و می دهد بر باد ناکامی

به نه گنبد رسید و هفت اختر، چار تکبیرم

ز حسرت یا جنون، بر خود نهم تهمت که: آزادم

به قد صیاد بگشاید چو زنجیرم

مگر طفل است، یا دیوانه این تقدیر بی پیرم؟

نه پروازی، نه آب و دانه ای، نه شوق آوازی

به دام زندگی امید گویی مرغ تصویرم