این جدایان جاودان چه بسا شد

تن در امواج گیسوی تو نهفتند

روزها طالع طلایی خود را

همچو رازی کهن به روی تو گفتند

در تو با هم، چو نقش و آینه خفتند

سحر شب را به راز روی بسی من

در توی طاق، دیده ام که چه جفتند