در توی طاق، دیده ام که چه جفتند

این جدایان جاودان چه بسا شد

در تو با هم، چو نقش و آینه خفتند

سحر شب را به راز روی بسی من

باز صبح است و روشنان پگاهی

روی شستند و گرد آینه رفتند

باز اقالیم عاج خواند از آن دست