روی شستند و گرد آینه رفتند

سحر شب را به راز روی بسی من

در توی طاق، دیده ام که چه جفتند

باز صبح است و روشنان پگاهی

باز اقالیم عاج خواند از آن دست

که در آفاق آبنوس شنفتند