سر کشد یک دم اگر دود دل از سینه من

زندگی نامدم این مغلطه مرگ و دم، آه

آب از جوی سرابم دهد، آیینه من

کهکشان ها همه با آتش و خون، فرش شود

پر شد از قهقه دیوانگیش چاه شغاد

شکر کاووس شه این است ز تهمینه من

با می ناب مغان، در خم خیام، امید!