من در بغل گرفته کتابی چو جان عزیز

در آسمان تیره نعیب غراب ها

گفتی ز بس خروش که می آمدم به گوش

غلتان شدند از بر البرز آب ها

شوریده مو به جانب صحرا قدم زنان

از شهر و اهل شهر به تعجیل در گریز

بر هم نهاده چشم ز توفان تیره جان