این با سرور و شادی و عیش و طرب قرین

دنیای ظلم و جور سباع و وحوش را

آن یک به فوق مسکنت از ظلم و جور این

این یک به تخت مقدرت از دسترنج آن

و آن با عذاب و ذلت و اندوه توامان

گفتم به روح خفته آن مرد بی خبر

تا کی تو خفته ای؟ بنگر آفتاب زد