تا کی تو خفته ای؟ بنگر آفتاب زد

این با سرور و شادی و عیش و طرب قرین

و آن با عذاب و ذلت و اندوه توامان

گفتم به روح خفته آن مرد بی خبر

بر خیز و مرد باش، ولیکن حذر، حذر

زنهار، بی گدار نباید به آب زد

همدرد من! عزیز من! ای مرد بینوا