چو خرمن کرد ماه ما بر آن شد تا بسوزاند

ز زر پخته بویی بر که سیم اندام می گردد

دگر دل دل نمی باشد دگر جان می نیارامد

که آن ماه دل و جان ها به گرد بام می گردد

چو پخته کرد جان ها را به گرد خام می گردد

دل بیچاره مفتون شد خرد افتاد و مجنون شد

به دست اوست آن دانه چه گرد دام می گردد