نامتوجه به بسی یادگارها

با سری آشفته، دلی خالی از امید

می گذرد بر تن دیوار، بی شتاب

در خط زنجیر، یکی کاروان مور

می شود آهسته ز مد نظاره دور

گویی بر پیرهن مورثی به عمد

دوخته کس حاشیه واری نخش سیاه