با سر انگشت مرا داد نشان

و آن پرستو که چنان گمشده ای داشت، هنوز

همچنان در طلبش غمزده بود

ماه او را دم آن پنجره آورد و به وی

کاین همان است، همان گمشده ی بی سامان

که درین دخمه غمگین سیاه

کاهدش جان و تن و همت و هوش