از گردش زمانه و نیرنگ آسمان؟

وقتی مه، این پرنده خوشرنگ آسمان

گسترده است بر تو و بر بستر تو بال

آیا تو هیچ لب به شکایت گشوده ای

من خوب یادم آید ز آن روز و روزگار

کاندر تو بود، هر چه صفا یا سرور بود

و آن پاک چشمه تو ازین دشت دیولاخ