من خوب یادم آید ز آن روز و روزگار

گسترده است بر تو و بر بستر تو بال

آیا تو هیچ لب به شکایت گشوده ای

از گردش زمانه و نیرنگ آسمان؟

کاندر تو بود، هر چه صفا یا سرور بود

و آن پاک چشمه تو ازین دشت دیولاخ

بس دور و دور بود، و ندانست هیچ کس