درون کومه ای کز سقف پیرش می تراود گاه و بیگه قطره هایی زرد

کنار شهر بی غم خفته غمگین کلبه ای مهجور

فغان های سگی ولگرد می اید به گوش از دور

به کرداری که گویی می شود نزدیک

زنی با کودکش خوابیده در آرامشی دلخواه

دود بر چهره او گاه لبخندی

که گوید داستان از باغ رویای خوش ایندی