یا شبی کشتی سرگردانی

انزوای سیه و سردش را

لحظه ای چند سراسیمه کند

دل آسوده بی دردش را

لنگر اندازد در ساحل او

ناخدا صبح چو هشیار شود

بار و بن برکند از منزل او