فرودی از آن بارگاه بلند

تو ننشسته ای بر سریر سپهر

به دست اندرت رشته چند و چون؟

شبی جبه دیگر کن و پوستین

رها کرده خویشتن را ببین

زمین دیگر آن کودک پاک نیست

پر آلودگی هاست دامان وی