همه بی رحمی و فرمان فرار

می دوم، برده ز هر باد گرو

چشم هایم چو دو کانون شرار

صف تاریکی شب را شکند

گرگ هاری شده ام، خون مرا ظلمت زهر

کرده چون شعله چشم تو سیاه

تو چه آسوده و بی باک خرامی به برم