اما دری چو نیست، خورد مشت بر سری

او در خیال خود را، بی تاب، بی قرار

بیند که مشت کوبد پر کوب، بر دری

با لابه و خروش

راهم دهید ای! پناهم دهید ای!

می ترسد این غریب پناهنده

ای قوم، پشت در مگذاریدش