زانسان که سیل می گسلد سست بند را

زد صیحه ای و خواست بجنبد به خود ولی

دیگر گذشته بود، نشد فرصت و همین

غرش کنان و کف به لب از خشم و بی امان

اینک پلنگ بر سر او بود و می درید

او را، چنانکه گرگ درد گوسپند را

۹