لایق محضر این مهمان ست

آن دو همراه رسیدند از راه

زاغ بر سفره خود کرد نگاه

گفت : خوانی که چنین الوان ست

می کنم شکر که درویش نیم

خجل از ما حضر خویش نیم

گفت و بشنود و بخورد از آن گند