سرشار و به حسن خویش مغرور

هر لحظه به فکر صد خطر بود

آری! به خدا بت من آن جا

چون نور به دیده جلوه گر بود

می بر کف و نشئه اش به سر بود

پیمانه به من گرفت و خندید

وآن هر دو لبش ز باده تر بود