ماتمی را که به جان داشتم از ماتمشان

گفتی از خسته ترین حنجره ها می آمد

بغضشان، شیونشان، ضجه زیر و بمشان

نه شنیدی و مباد آنکه ببینی روزی

زخم ها خیره تر از چشم تو را می جستند

تو نبودی که به حرفی بزنی مرهمشان

این غزل ها همه جان پاره دنیای منند