لیک با این همه از بهر تو می خواهمشان

زخم ها خیره تر از چشم تو را می جستند

تو نبودی که به حرفی بزنی مرهمشان

این غزل ها همه جان پاره دنیای منند

گر ندارند زبانی که تو را شاد کنند

بی صدا باد دگر زمزمه مبهمشان

فکر نفرین به تو در ذهن غزل هایم بود