حیف انسانم و می دانم، تا همیشه تنها هستم

حال دریا آرام و آبی است، حال جنگل سبز سبز است

من که رنگم را باران شسته است، در چه حالی آیا هستم؟

کوچ مرغان را می بینم، موج ماهی ها را نیز

وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز

من ولی در کار جان شستن، از غبار فردا هستم

صفحه ای ماسه بر می دارم، با مداد انگشتانم می نویسم