صفحه ای ماسه بر می دارم، با مداد انگشتانم می نویسم

حیف انسانم و می دانم، تا همیشه تنها هستم

وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز

من ولی در کار جان شستن، از غبار فردا هستم

من آن دستی که رفت از دست شما هستم

مرغ و ماهی با هم می خندند، من به چشمانم می گویم

زندگی را می بینی بگذار این چنین باشم تا هستم