شبانگه اختران بر آسمان، چون آبله بر روی بیمارند

و هر جا دیده میچرخد

چراغانست اما در نگاه من

چراغی بر سر گورست.

و ابری تیره چون مه را فرو پوشد

بخود گویم که چشم آسمان کورست .

سحرگاهان بگوشم صحبت گنجشکها چون آیه مرگست