میان روز و شب پنهان دلش همچون سحر باشد

ز بدحالی نمی نالد دو چشم از غم نمی مالد

که او خواهد که هر لحظه ز حال بد بتر باشد

نه روز بخت می خواهد نه شب آرام می جوید

دو کاشانه ست در عالم یکی دولت یکی محنت

به ذات حق که آن عاشق از این هر دو به درباشد

ز دریا نیست جوش او که در بس یتیمست او