نه روز بخت می خواهد نه شب آرام می جوید

دو چشم عشق پرآتش که در خون جگر باشد

ز بدحالی نمی نالد دو چشم از غم نمی مالد

که او خواهد که هر لحظه ز حال بد بتر باشد

میان روز و شب پنهان دلش همچون سحر باشد

دو کاشانه ست در عالم یکی دولت یکی محنت

به ذات حق که آن عاشق از این هر دو به درباشد