به ذات حق که آن عاشق از این هر دو به درباشد

نه روز بخت می خواهد نه شب آرام می جوید

میان روز و شب پنهان دلش همچون سحر باشد

دو کاشانه ست در عالم یکی دولت یکی محنت

ز دریا نیست جوش او که در بس یتیمست او

از این کان نیست روی او اگر چه همچو زر باشد

دل از سودای شاه جان شهنشاهی کجا جوید