مادرم آنکه چو خورشید بما گرمی داد-

حالت غمزده اش-

چشم ماتمزده اش بامن گفت:

که از این بندگران عزم رهائی دارد.

پیش چشمم افسرد

باغ سر سبز امیدم پژمرد

اشک نه، هستی من-