که گرید بفرزند تنهای خویش

بآن دل که در آن بجز آه نیست

بجانی که از شادی آگاه نیست

به آخر دم مادری دلپریش

به آنان که از غصه آکنده اند

بغربت بهر سو پراکنده اند

به بیمار حیران مرگ انتظار