به بیمار حیران مرگ انتظار

که گرید بفرزند تنهای خویش

به آنان که از غصه آکنده اند

بغربت بهر سو پراکنده اند

به بدرود محکوم در پای دار

بطفلی که آهیش در سینه است

و تنها کس او در آئینه است