و تنها کس او در آئینه است

به بیمار حیران مرگ انتظار

به بدرود محکوم در پای دار

بطفلی که آهیش در سینه است

سیه جامه پوشد ز شام سیاه

بشب شیر نوشد ز پستان ماه

بخسبد غریبانه در سوز تب