سیه جامه پوشد ز شام سیاه

به بدرود محکوم در پای دار

بطفلی که آهیش در سینه است

و تنها کس او در آئینه است

بشب شیر نوشد ز پستان ماه

بخسبد غریبانه در سوز تب

بآهنگ لالائی مرغ شب