بشب شیر نوشد ز پستان ماه

بطفلی که آهیش در سینه است

و تنها کس او در آئینه است

سیه جامه پوشد ز شام سیاه

بخسبد غریبانه در سوز تب

بآهنگ لالائی مرغ شب

بدان شام سرید که عریان تنی