و با پستان پر شیرش بهر سو در پی فرزند می پوید

بگوش جان و دل بشنو

صدای ضجه های ماده آهوئی

که خون گرم فرزند عزیزش، کرده رنگین دشت و صحرا را

دلش پر داغ و لبش خاموش

تمام دشت را در پی جستن فرزند می بوید

الا ای مرد صحرا گرد ای صیاد تیر انداز