که خون گرم فرزند عزیزش، کرده رنگین دشت و صحرا را

بفرمان مروت چشم دل را سوی صحرا کن

بگوش جان و دل بشنو

صدای ضجه های ماده آهوئی

و با پستان پر شیرش بهر سو در پی فرزند می پوید

دلش پر داغ و لبش خاموش

تمام دشت را در پی جستن فرزند می بوید