جز آنکه روز رنج من آغاز میشد

در دور دست خاطرم چون سایه ابر

نقشی است از ویرانه های زندگانی .

ز آنروزگان هیچ در یادم نمانده است

هر بامدادان میگشودم دیده از خواب

چشمم بروی ماتمی نو باز میشد

هر صبح، بر خورشید، میگفتم: سلامی