چشمم بروی ماتمی نو باز میشد

ز آنروزگان هیچ در یادم نمانده است

جز آنکه روز رنج من آغاز میشد

هر بامدادان میگشودم دیده از خواب

هر صبح، بر خورشید، میگفتم: سلامی

هر شام، بر مهتاب میخواندم: درودی

اما میان صبح و شام خود ندیدم