اما میان صبح و شام خود ندیدم

چشمم بروی ماتمی نو باز میشد

هر صبح، بر خورشید، میگفتم: سلامی

هر شام، بر مهتاب میخواندم: درودی

نه در دل امیدی و نه بر لب سرودی

در هر سحر، با دیدن نقش سپیده

گفتم بخود: در این سپیده ها فریب است