هر صبح، بر خورشید، میگفتم: سلامی

جز آنکه روز رنج من آغاز میشد

هر بامدادان میگشودم دیده از خواب

چشمم بروی ماتمی نو باز میشد

هر شام، بر مهتاب میخواندم: درودی

اما میان صبح و شام خود ندیدم

نه در دل امیدی و نه بر لب سرودی