در هر سحر، با دیدن نقش سپیده

هر شام، بر مهتاب میخواندم: درودی

اما میان صبح و شام خود ندیدم

نه در دل امیدی و نه بر لب سرودی

گفتم بخود: در این سپیده ها فریب است

هر جا که دیدم چهره ای تابنده چون مهر

گفتم: نقابی بر رخ دیوی مهیب است