هر جا که دیدم چهره ای تابنده چون مهر

نه در دل امیدی و نه بر لب سرودی

در هر سحر، با دیدن نقش سپیده

گفتم بخود: در این سپیده ها فریب است

گفتم: نقابی بر رخ دیوی مهیب است

دیدم چو برگ مرده ای را در ره باد

آگه شدم از برگریز زندگانی