هر کجا که دیدم غنچه ای از شاخه افتاد

گفتم: نقابی بر رخ دیوی مهیب است

دیدم چو برگ مرده ای را در ره باد

آگه شدم از برگریز زندگانی

آمد بیادم: عمر کوتاه جوانی

یکشب بخود گفتم که: ای بیگانه با خویش!

ای خفته در نای وجودت موج فریاد !