چشمان مات دختر خود را خیال کرد

***

یکبار دچار«دام» ورق را بدست داشت

در چشمهای «دام» به حسرت چو دیده دوخت

گوئی که دام در کف آن مرد جان گرفت

یکباره دختری شد و باز این سخن سرود:

هر روز در حیاط دبستان میان جمع